۰۶
اسفند
گاهی بعضی جاها فقط یک «سایت» نیستند؛ پناهاند.
جایی برای نفس کشیدن میان شلوغی دنیا، برای جا گذاشتن تکههایی از خودمان لابهلای کلمات.
بیان برای من فقط یک وبلاگ نبود.
یک برگشتن بود. یک دوباره.
جایی که بعد از مدتی دوری، دوباره نشستم و نوشتم، از روزمرگیها، از خستگیها، از نورهای کمجان صبح و از صداهای آرام درونم.
حالا شنیده میشود که این خانهی مجازی قرار است خاموش شود؛ و من، درست وقتی تازه داشتم به بودنش عادت میکردم، باید دوباره دل بکنم.
عجیب است که آدم به پلتفرمها هم دل میبندد. به آرشیو تاریخها، به بخش نظرات، به همان قالب سادهای که شبها شاهد نوشتنهایش بوده.
