کاش زمان بگذرد و روزها یکی پشت دیگری تمام شوند.
کاش زمانی فرا رسد که دست محبت و نیکی جلوی ترحم دراز نشود.
زمانی که آدمها دلهایشان را با مهربانی غسل دهند و از نجاست تاریکی رها شوند.
کاش زمانی فرا رسد که انسانیت بار دیگر در وجودمان روشن شود.
کاش زمانی فرا رسد...
#دلنوشته_در_انتظار_یک_آرزو #پارت_سی_سوم
انسانیت زمانی در وجودمان خاموش شد که دیگران را نردبان خود کردیم و سپس آنان را حقیر خواندیم!
انسانیت زمانی در وجودمان مُرد که همدردی معنایی به نام ترحم پیدا کرد!
#دلنوشته_در_انتظار_یک_آرزو #پارت_بیست_هفتم
آفتاب عمرمان یک روز نهچندان دور غروب خواهد کرد. آن زمان است که به یاد داشتههای خود افتاده و سعی در گرفتن فرصت برای استفاده از آنان هستیم.
آن زمان است که مهربانیت و انسانیت در وجود آدمی معنا پیدا میکند.
اما حیف و حیف و حیف...
#دلنوشته_در_انتظار_یک_آرزو #پارت_پانزدهم
دنیا مانند صحنهی یک فیلم است. فیلمی که نقش اولهایش خودمان هستیم و هریک الگویی برای خود هستیم.
افسوس که گاهی بیش از حد در نقشهای دنیوی خود فرو میرویم و افسوس که آلوده میشویم به آلودگیها.
کاش با انسانیت و انصاف بازی میکردیم.
#دلنوشته_در_انتظار_یک_آرزو #پارت_سیزدهم