سلام به تو، ای رهگذر کلمات.
به این خانهی کوچک از جنس واژهها خوش آمدی.(^.^)
اینجا جاییست برای تکههای پراکندهی دلم، برای قصههایی که نمیخواهم در سکوت گم شوند، برای باران ناگفتهها و بذرهای کوچکی از امید.
اینجا میتوانی لحظههایت را مرور کنی، افکارت را رها کنی، یا فقط با من در سکوت یک جمله شریک شوی.
●من این وبلاگ را ساختهام تا یادم بماند نوشتن شبیه نفس کشیدن است.
•هر جمله دم و بازدمیست که جانم را سبکتر میکند.
•نوشتن برای من مثل دفترچهای مخفی است؛ جایی که میتوانم افکارم را مرور کنم، بغضهایم را سبک کنم، و شادیهایم را با کلمات جشن بگیرم.
•شاید نوشتههایم ساده باشند، شاید شبیه دلنوشتههای روزمره اما همین سادگی برایم کافیست؛ چراکه هر کلمهای که روی صفحه مینشیند، بخشی از من است.
~اینجا خانهایست که درهایش همیشه به روی ذهنهای کنجکاو باز است؛ جایی که میتوانیم با هم دنیا را از دریچهی کلمات نگاه کنیم و کمی سبکتر نفس بکشیم.
~هر کلمه اینجا کوچک است، اما وقتی کنار هم قرار میگیرند، خانهای میسازند که میتوان در آن نفس کشید و فکر کرد.
~این تنها آغاز است؛ روزها، لحظهها و واژههای تازه در راهند و امیدوارم تو هم همراه من باشی.
●پس خوش آمدی به دنیای کوچک من؛
به خانهای که هر جملهاش، تکهای از نفس و دل من است و امید که تو هم در آن جای خود را پیدا کنی.
♧پینوشت:
دوست عزیزم، لطفا ادامه مطلب رو دنبال کن.♡