۱۵
اسفند
فلسفه اش چیست که یه دم خوش هستیم و یک دم ناخوش؟!
فلسفه اش چیست که می گویند خنده برهر دردی دواست؟!
نمیدانم!
اما سال هاست که رنگِ خنده را به چشم ندیدهایم ولیکن نامش را روزی هزاربار شنیدهایم.
#دلنوشته_در_انتظار_یک_آرزو #پارت_دوم
...Ghostwriter...
They write for themselves but We write for ourselves
اینجا جاییست برای گذاشتن تکههای قلبم میان سطرهایی که نمیخواهم در سکوت گم شوند.
اینجا جاییست برای ریختن باران ناگفتهها،
برای کاشتن بذرهای امید در دلهای خسته،
برای سبکتر شدن روح و روان،
برای تمرین دیدن دنیا از دریچهی تازه،
برای شنیدن صدای درونم میان هیاهوی جهان،
برای بازنویسی خاطراتی که نخواسته در ذهن ماندهاند،
برای دوختن زخمهایی که فقط واژهها مرهمشاناند،
برای پیدا کردن خودم میان جملاتی که آرام آرام جان میگیرند.
میدانی؟! من باور دارم نوشتن آدمی را به آرامش میرساند.
نوشتن مثل نشستن کنار رودخانهای بیپایان است؛ هر جمله، موجیست که میگذرد و ردّی از خنکی در جان میگذارد.
هر کلمه آجر کوچکیست در بنای خانهای امن؛ خانهای که هر بار با نوشتن، محکمتر و روشنتر میشود.
برای من، نوشتن تنها یک کار نیست، بلکه نفس کشیدن است؛
نوشتن یعنی زندگی در هوایی که پر از کلمه است.
و اینجا، ریهایست از جنس واژهها؛
جایی برای آنکه هر دم و بازدمم، با عطر کلمات پر شود.
دنبال کنندگان
۲
نفر
این وبلاگ را دنبال کنید
طبقه بندی موضوعی
کلمات کلیدی
بایگانی
- بهمن ۱۴۰۴ (۱)
- آذر ۱۴۰۴ (۲)
- آبان ۱۴۰۴ (۲)
- مهر ۱۴۰۴ (۲)
- شهریور ۱۴۰۴ (۲)
- مرداد ۱۴۰۴ (۴)
- تیر ۱۴۰۴ (۲)
- خرداد ۱۴۰۴ (۴)
- ارديبهشت ۱۴۰۴ (۳)
- فروردين ۱۴۰۴ (۷)
- اسفند ۱۴۰۳ (۹)
آخرین مطالب
-
۰۴/۱۱/۱۸اندکی صحبت
-
۰۴/۰۹/۲۸و سرانجام...
-
۰۴/۰۹/۱۳کاش زمان بگذرد
-
۰۴/۰۸/۲۳یکی...
-
۰۴/۰۸/۰۸چرخهای از تکرارها
-
۰۴/۰۷/۱۶دیوانه بودن یعنی...
-
۰۴/۰۷/۰۳دیوانهوار زندگی کنم!
-
۰۴/۰۶/۱۸انسان یا ربات؟!
-
۰۴/۰۶/۰۱انسانیت زمانی مرد که...
-
۰۴/۰۵/۲۷بذر نیکی
۰۸
اسفند
... به نام خالق بیهمتا ...
نام دلنوشته: در انتظار یک آرزو
نام نویسنده: Asal_na8
مقدمه:
دل من در هیاهوی این جهان شلوغ رها شده است!
دل من آرامش می خواهد!
دل من سال هاست که خسته شده است.
خسته شده است،
از نقاب های چندبعدی آدم هایی که یک روز برایش عزیز بودند و آنان برایش مهربان بودند؛
از شنیدن گفتارها و دیدن رفتارهای تکراری که سبب آزار او می شود؛
از اخلاق آدمهایی که تصمیم برای ساختن دوباره خود ندارند؛
از سکوت در برابر مغزی که اجازهٔ احساسی بودن را به او نمی دهد.
دل من آرامش می طلبد!
آرامشی از جنس لطیف بهار به همراه عطر خوش بوی شکوفه های بهار و نم باران.
دل من یک دنیای جدید می خواهد!
دنیایی که آدمهایش مهربان اند و مهربانی در وجود آن موج می زند.