...Ghostwriter...

They write for themselves but We write for ourselves

...Ghostwriter...

They write for themselves but We write for ourselves

اینجا جایی‌ست برای گذاشتن تکه‌های قلبم میان سطرهایی که نمی‌خواهم در سکوت گم شوند.

اینجا جایی‌ست برای ریختن باران ناگفته‌ها،
برای کاشتن بذرهای امید در دل‌های خسته،
برای سبک‌تر شدن روح و روان،
برای تمرین دیدن دنیا از دریچه‌ی تازه،
برای شنیدن صدای درونم میان هیاهوی جهان،
برای بازنویسی خاطراتی که نخواسته در ذهن مانده‌اند،
برای دوختن زخم‌هایی که فقط واژه‌ها مرهمشان‌اند،
برای پیدا کردن خودم میان جملاتی که آرام آرام جان می‌گیرند.

می‌دانی؟! من باور دارم نوشتن آدمی را به آرامش می‌رساند.
نوشتن مثل نشستن کنار رودخانه‌ای بی‌پایان است؛ هر جمله، موجی‌ست که می‌گذرد و ردّی از خنکی در جان می‌گذارد.
هر کلمه آجر کوچکی‌ست در بنای خانه‌ای امن؛ خانه‌ای که هر بار با نوشتن، محکم‌تر و روشن‌تر می‌شود.

برای من، نوشتن تنها یک کار نیست، بلکه نفس کشیدن است؛
نوشتن یعنی زندگی در هوایی که پر از کلمه است.
و اینجا، ریه‌ای‌ست از جنس واژه‌ها؛
جایی برای آن‌که هر دم و بازدمم، با عطر کلمات پر شود.

دنبال کنندگان ۲ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید
طبقه بندی موضوعی
کلمات کلیدی

دلنوشته

در انتظار یک آرزو

دل‌نوشته

مهربانی

زندگی

محبت

انتظار

انسانیت

گناه

سکوت

دیوانه

زمان

آرزو

دوستی

قلب

دنیا

دل

شهر

خنده

همدردی

ترحم

خدا

شیرین

جرم

فانی

گوش

کاش

انسان

زندان

پیچک

بایگانی
آخرین مطالب

۱ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «نردبان» ثبت شده است

۰۱
شهریور

انسانیت زمانی مرد که...

انسانیت زمانی در وجودمان خاموش شد که دیگران را نردبان خود کردیم و سپس آنان را حقیر خواندیم!

انسانیت زمانی در وجودمان مُرد که همدردی معنایی به نام ترحم پیدا کرد!

#دلنوشته_در_انتظار_یک_آرزو  #پارت_بیست_هفتم

  • Asal_na8
ساخت وبلاگ در بلاگ بیان، رسانه متخصصان و اهل قلم